Dexys Midnight Runners

Dexys Midnight Runners, sinds 2012 Dexys, is een Britse popgroep uit Birmingham rond zanger/gitarist Kevin Rowland. De band bestond officieel van 1978 tot en met 1986 en pakte in 2003 de draad weer op.
Kevin Rowland, zoon van Ierse immigranten, begon zijn carrière in 1977 op 24-jarige leeftijd bij de punkgroep The Killjoys met wie hij de single Johnny Won't Go To Heaven uitbracht. Rowland raakte teleurgesteld in de punk en kon met de overige groepsleden niet communiceren. Geïnspireerd door de soulmuziek uit de jaren zestig richtte hij met gitarist/zanger Kevin 'Al' Archer het blazersrijke Dexys Midnight Runners op. De groepsnaam, die pas later kwam, is ontleend aan dexedrine, destijds een populaire peppil in het uitgaanscircuit. De leden (naast de twee Kevins zijn dat drummer Andy "Stoker" Growcott, bassist Pete Williams, saxofonisten Steve Spooner en JB, trombonist 'Big' Jim Paterson en toetsenman Andy Leek) zijn strikte geheelonthouders. In 1979 waren Dexys Midnight Runners het voorprogramma van The Specials; bandleider Jerry Dammers adviseerde ze om pakken te dragen maar daar wilden ze niets van weten, en ook sloegen ze een aanbod af van Dammers' pas opgerichte 2 Tone-label. De bandleden kleedden zich als de dokwerkers uit Kevin Rowlands favoriete film Mean Streets (regie: Martin Scorsese) en tekenden een contract bij het Oddball-label van Clash-manager Bernie Rhodes. [bewerken | brontekst bewerken] Eind 1979 verscheen de debuutsingle Dance Stance, een protestlied tegen moppen over Ieren; in het refrein worden Ierse schrijvers opgenoemd als Oscar Wilde, Brendan Behan, Edna O Brien en Samuel Beckett, en in de bruggen zegt Rowland "Shut your mouth till you know the truth". Dance Stance haalde de onderste regionen van de Britse top 40, maar met de op EMI uitgebrachte opvolger Geno (een eerbetoon aan soulzanger Geno Washington) had de band een nummer 1-hit te pakken. Geld leverde het ze echter nog niet op, want de bijbehorende tournee werkten ze af door zwart te rijden in de trein. Muziekjournalist Paolo Hewitt zag het met eigen ogen tijdens een interview voor Melody Maker. Vlak na het uitbrengen van het debuutalbum Searching for the Young Soul Rebels (top-10 notering) kondigde de band aan niet langer met de (Britse) muziekpers te praten omdat de door die groep verzorgde interviews een verkeerd beeld van ze gaven. In plaats daarvan publiceerden ze essays die uitsluitend hun standpunten weergaven over de ware betekenis van soul ("Komt niet tot volle bloei te midden van wilde rock-excessen"), de pers ("Geen realiteitsbesef") en lookalike fans ("Zijn we allesbehalve gecharmeerd van"). Tussen het uitbrengen van de singles There, There, My Dear en Keep It stapten Leek, Williams, Growcott en de nieuwe toetsenman Mick Talbot (later met Paul Weller actief in The Style Council) op; Rowland wilde ze viool laten spelen maar daar hadden ze geen zin in. De afhakers gingen verder als The Bureau. Ook Al Archer hield het voor gezien, en richtte z'n eigen band (Blue Ox Babes) op.
  • meer op Wikipedia

  • website Dexys
  • HvD home