Livin' Blues

Livin' Blues was een bluesrockgroep uit Den Haag. Rond 1970 werd de band met Cuby + Blizzards gerekend tot de absolute top van de Nederlandse blueswereld. De vaste kern bestond uit Ted Oberg (gitaar), John Lagrand (mondharmonica) en Nicko Christiansen (zang, geboren Dominicus Christiaan Jansen). Manager van de groep was de moeder van Ted, Françoise Oberg. De band wordt in 1967 opgericht door Ted Oberg. Na enkele bezettings- wijzigingen wordt in 1968 de single Murphy McCoy (geschreven door George Kooymans) opgenomen met naast Oberg Cesar Zuiderwijk (drums), Gerard Strötbaum (basgitaar), Nicko Christiansen en John Lagrand. De laatste twee vormden eerder het bluesduo Indiscrimination. In deze bezetting verzorgt de band onder andere het voorprogramma van Fleetwood Mac in februari 1969 (optredens in onder andere Rijen, Rotterdam en Amsterdam).

Na een tweede single (You better watch yourself) Sonny Boy voor het Philips label wordt Strötbaum vervangen door Henk Smitskamp, die daarvoor in Willy & his Giants, The Motions en After Tea heeft gespeeld. Met de nieuwe bezetting wordt – wederom onder productionele leiding van Jaap Eggermont – de lp Hell's Session opgenomen. Het is een zeer sterk album, dat de vergelijking met platen van andere blanke blues bands als John Mayalls Bluesbreakers, Fleetwood Mac en Cuby + Blizzards glansrijk kan doorstaan. In 1970 vertrekken Cesar Zuiderwijk (naar Golden Earring) en Henk Smitskamp (naar Sandy Coast). Hun vervangers zijn resp. Dick Beekman (ex-Cuby + Blizzards) en Ruud van Buuren (ex-Groep 1850). Hoewel de band nog steeds als bluesgroep kan worden aangemerkt beginnen invloeden van progressieve rock door te sijpelen op de tweede lp Wang Dang Doodle. Zo doet de gitaarriff uit het titelnummer denken aan Black Night van Deep Purple. Een ingekorte versie van dit nummer wordt op single uitgebracht en wordt een bescheiden hit. Het succes bezorgt de band optredens in heel Europa. In 1971 voltrekt zich een tragedie in het leven van Dick Beekman, die daardoor noodgedwongen de groep moet verlaten. Hij wordt vervangen door Johnny Lejeune (voorheen Blues Corporation, Jasper Mule/Island). Met hem wordt de lp Bamboozle opgenomen, waarvan L.B. Boogie een internationale hit wordt. Hoewel de beroemde Engelse producer Mike Vernon (John Mayall, Fleetwood Mac, Focus) zich in 1972 over de groep ontfermt, blijven de drummersperikelen voortduren. Op de lp Rockin' at the tweedmill drumt Arjen Kamminga, maar die moet enkele maanden later met rugklachten de band alweer verlaten. Op voorspraak van Vernon wordt Kenny Lamb van de Engelse bluesgroep Jellybread de nieuwe drummer. Hij is te horen op de lp Ram Jam Josey, die al nauwelijks als een bluesplaat kan worden aangemerkt. Het blijkt de laatste plaat van het gouden tijdperk van Livin' Blues te zijn, want in 1974 valt de groep uit elkaar. John Lagrand gaat spelen in de groep Water, Nicko Christiansen in Himalaya en Ruud van Buuren in Long Tall Ernie and the Shakers. Meer op wikipedia.


HvD home